قدمگاه صبح

منطق ماشین دودی

madamin82 — Sat, 07 Nov 2009 09:45:30 GMT

” یکی از دوستان ما که مرد نکته سنجی است، یک تعبیر بسیار لطیف داشت که اسمش را گذاشته بود “منطق ماشین دودی”. می گفتیم منطق ماشین دودی چیست ؟ می گفت: من یک درسی را از قدیم آموخته ام و جامعه را روی منطق ماشین دودی می شناسم . وقتی بچه بودم ، منزلمان در حضرت عبدالعظیم بود و آن وقت ها قطار راه آهن به صورت امروز نبود و فقط همین قطار تهران – شاه عبدالعظیم بود. من می دیدم که وقتی قطار در ایستگاه ایستاده بود، بچه ها دورش جمع می شوند و آن را تماشا می کنند و به زبان حال می گویند: ببین چه موجود عجیبی است !! معلوم بود یک احترام و عظمتی برای آن قائل هستند. تا قطار ایستاده بود، با یک نظر تعظیم و تکریم و احترام و اعجاب به او نگاه می کردند تا کم کم ساعت حرکت قطار می رسید و قطار راه می افتاد. همین که راه می افتاد، بچه ها سنگ برمی داشتند و قطار را مورد حمله قرار می دادند. من تعجب می کردم که اگر به این قطار باید سنگ زد ، چرا وقتی که ایستاده یک ریگ کوچک هم به آن نمی زنند و اگر باید برایش اعجاب قائل بود ، اعجاب بیشتر در وقتی است که حرکت می کند.

این معما برایم بود تا وقتی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم . دیدم این قانون کلی زندگی ما ایرانیان است ، که هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن است ، مورد احترام است. تا ساکت است ، مورد تعظیم و تجلیل است . اما همین که راه افتاد و یک قدم برداشت ، نه تنها کسی کمکش نمی کند ، بلکه سنگ است که به طرف او پرتاب می شود و این نشانه ی یک جامعه ی مرده است . ولی یک جامعه ی زنده ، فقط برای کسانی احترام قائل است ، که متکلم هستند ، نه ساکت ؛ متحرکند نه ساکن ؛ با خبرترند نه بی خبرتر .”

استاد شهید مرتضی مطهری – حق و باطل

میخانه

madamin82 — Sun, 18 Oct 2009 05:59:18 GMT

تا زمیخانه و می نام و نشان خواهد بود      سر ما خاک ره پیر مغان خواهد بود
حلقه ی پیر مغان از ازلم در گوش است        بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود
بر سر تربت ما چون گذری همت خواه          که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
برو ای زاهد خود بین که ز چشم منو تو        راز این پرده نهان است و نهان خواهد بود
ترک عاشق کش من مست برون رفت امروز تا دگر خون که از دیده روان خواهد بود
چشمم آندم که ز شوق تو نهد سر به لحد    تا دم صبح قیامت نگران خواهد بود
بخت حافظ گر از این گونه مدد خواهد کرد     زلف معشوقه بدست دگران خواهد بود

مبارزه

madamin82 — Fri, 09 Oct 2009 07:06:18 GMT

از خود می پرسم زندگی چه وقت خالی از مبارزه بوده است؟خالی از جنگ.خالی از تلاش.گمان نمی کنم هیچ وقت بوده باشد.آن قدر حرف هایم را با خودم گفته ام که نمی دانم از کجایش شروع کنم.همیشه فکر می کردم وقتی حرف از اعتقاد است باید محکم بود و جنگجو...

سينه‏ام را گشاده كن

madamin82 — Fri, 09 Oct 2009 03:39:18 GMT

(موسى) گفت: «پروردگارا! سينه‏ام را گشاده كن؛ (25)

و كارم رابرايم آسان گردان! (26)

و گره از زبانم بگشاى؛ (27)

تا سخنان مرا بفهمند! (28)

و وزيرى از خاندانم براى من قرار ده... (29)

برادرم هارون را! (30)

با او پشتم را محكم كن؛ (31)

و او را در كارم شريك ساز؛ (32)

تا تو را بسيار تسبيح گوييم؛ (33)

و تو را بسيار ياد كنيم؛ (34)

چرا كه تو هميشه از حال ما آگاه بوده‏اى!» (35)

فرمود: «اى موسى! آنچه را خواستى به تو داده شد! (36)

و ما بار ديگر تو را مشمول نعمت خود ساختيم... (37) - طه

بعضی وقت ها آیه های قرآن این قدر به آدم انرژی میده..انگار راحت تر از هرسخنی ،هرپیچ وتابی ...

پ ن 1:دیروز علی رغم تلاش من بلاگفا با من لج کرده بود،هر کار می کردم راه نمیداد..بالاخره آخر شب آشتی کردیم...وقتی خدا نخواد هیچی پیش نمیره

پ ن 2:(....) یه چیزی مینویسم بعد می ترسم درست نباشه ....اون وقت مجبورم جاش نقطه بذارم!!

پ ن 3: یا ربی تقبل توبتنا الله

ورود به خانه قدیمی خودم

madamin82 — Tue, 06 Oct 2009 16:19:18 GMT

شروع کرده ام آرام آرام، در خانه قدیمی خودم

چند روز است می شوم آماج دنیائی از افکار آماجی از حرف ،می آیند می روند قصه می گویند حرف می زنند نزدیک می ایند قیافه می گیرند ،نگاهشان می کنم بعد می رود یکی دیگر می آید و من همین طور نمی دونم باهاشون چی کار کنم..گاهی خوشحالم می کنند گاهی افسوسم می دهند و شاید خودشان هم خوب می دانند که من یکباره نمی توانم همه شان را پیش خود نگاه دارم یا بنویسم .. در همین حین و بین من به حس خوب بی ادعا بودن برای حرف می رسم ..و می گویم چه خوش بود اون دمی که خود را آزاد از سخن می یافتم..والان هم ادعائی ندارم..ادعائی نداشته ام و ندارم..نمیدانم ، می دانی این حس را ؟ ..ادعائی ندارم

در این حین و بین خالی از تصویر خالی از پیش بینی هم نبودم...می نگریستم ،به یاد می آوردم..پرواز..این کلمه ای که معنی اش را وقت خاصی فهمیدم..تصویر ..تصویر پرنده،تصویر پروانه ،تصویر قفس ،تصویر جنب و جوش برای رهائی از قفس و تصویر شکستن ،تصویر جراحت ، تصویر شکسته بالی...

یاد این شعر می افتم:

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد

پرو بال ما بریدند و در قفس گشودند
چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد

اینها را به خاطر می آورم،مرور می کنم

باور نمی کنید اما هنوز هم می گویم کار های دیگری غیر از نوشتن اینجا مانده است ، غافل نیستم اگر نگاه کنی ..اگرخوب نگاه کنی

اینجا همه هر لحظه می پرسند: "حالت چطور است؟"

اما کسی یک بار از من نپرسید:" بالت.."

ترنم گفتار

madamin82 — Sat, 03 Oct 2009 17:00:18 GMT

سلام

همین طور که دارم بعد از مدت ها کلماتی رو توی وبلاگ می نویسم به جملاتی که توی پست قبلی نوشته ام فکر می کنم ..خصوص به جملات آخر:

اما به ترنم این گفتار ، پیوسته نیمی از اندیشه تان معصومانه مقتول گردد . که تفکر ، شاهین ملکوت است و در قفس کلام ، بال های خود را شاید که بگشاید ، اما پرواز نتواند .

شاید برای همین است که مدت هاست نخواسته ام بنویسم....اما این روز ها گاهی فکر می کنم نکند با ننوشتن همه ی اندیشه مان مظلومانه مقتول شود!!!

سخن

madamin82 — Sat, 14 Jun 2008 11:16:01 GMT

آن زمان که با اندیشه ی خود عزم آشتی کنید ، سخن آغاز گیرد .

و آن هنگام که تاب زیستن در خلوت دل از کف دهید ، زندگی در لب هایتان جاری شود. و صدا ، موسیقی دل نوازی است که بدان ، اوقات گذرانید و دل ، خوش دارید .

جبران خلیل جبران

اون روزا

madamin82 — Thu, 12 Jun 2008 17:46:08 GMT

اومدم برم تو تخت تا بعد از ظهری کمی بخوابم.اما انگار یهوئی شیرجه زدم تو خاطرات ساده کودکی ام..خودم هم نمی دونم چطور این تصویر جلوی چشمام اومد.تصویر کودکی 6 7 ساله لب پاشویه ی حوض خونه ی قدیمی مادر.احساس کردم با تمام وجودم میتونم لب حوض چالاپ چلوپ کنم.یه کودک شاداب شیطون که دمپائی آقاجون را پوشیده .اقا جون با قد و قواره 180 -90 سانت .که اینجوری حساب کن اندازه دمپائی شون چه قدر می شد؟! واون دمپائی توی پای دختر بچه ی 7 ساله!!!که پاچه شو زده بالا که خیس نشه اما اونقدر پاهاشو محکم توی آب میکوبه که تمام لباسش خیس شده! حوض...اونم حوض خونه ی مادر..خونه های حالا که حوض نداره اگه داره هم پاشویه نداره تازه بازم اگه داشته باشه کاشی سبز آبی نداره...

دلم رفته تا باغچه ی کنار حوض ..اونجا همیشه پر گل محمدی ، رز صدپر، رز ساده، رز چند رنگ بود.یه درخت گلابی یه درخت انار یه آبشار طلائی...و شمعدونی قرمز و مارگیریت های سفید که من با کلی تلاش اونها رو دور شیر همون حوض گره می زدم تا رمانتیک بشه!!!

گاهی که فصل گل دادن ابشار طلائی گذشته بود یه شاخه ی بلندشو انتخاب می کردیم برگهاشو می کندیم و شروع می کردیم شمشیر بازی!!یاد راه پله کنار در میفتم که میرفتم بالاش و از روی نرده ی کناری یه جوری سر میخوردم که سرم زودتر از باقی تنم می رسید پائین...نرده ای که حداقل 3 متر ارتفاع داشت!وآقاجون می گفتن:"آقا ، نکون ، میفتی!!"

اون روزا اگه زمین می خوردم بی هیچ اعتنائی دوباره بلند می شدم.

روز اولی که تو مدرسه "آب " را یادمون داده بودند رفتیم خونه مادر..بدون اینکه فکر هچ کاری به ذهنم راه بدم نشستم تا مشقامو تمام کنم..چه لذتی داشت!! تازه "آب" را یاد گرفته بودم!!

اون روزا تا اونی که یاد گرفته بودم مشق نمی کردم فکر هیچ کار دیگه ای به ذهنم راه نمی دادم.حتی اگه خونه مادر بودم.

اون روزا..آره اون روزا.....خدا آقاجون رو بیامرزه ومادر را سلامتی بده ..اما اون روزا

اون روزا چه خوب بودم!

درد دل

madamin82 — Thu, 12 Jun 2008 16:48:18 GMT

توی تمام ....

"خداوندا مرا مكلّف به تكليفى ساخته‏اى كه خودت از من به آن كار تواناترى، و
قدرتت بر آن و بر من بيش از قدرت من است، پس چنانم كن كه موجب
رضاى تو از من باشد، و از من آنچه را كه موجب رضاى توست برگير آن گونه كه به سلامت من لطمه‏اى نزند.
خداوندا، مرا طاقت بر سختى و مشقت، و شكيبايى بر بلا، و قدرت بر تنگدستى
نيست، پس روزيم را منع مكن، و مرا به خلق خود وامگذار،
بلكه خود به تنهايى نيازم را برآور، و خودت كارساز من باش، و به چشم محبت به من بنگر، و در
همه امورم مصالح مرا در نظر گير، زيرا اگر مرا به خود واگذارى در كارم
فرومانم، و به كارى كه مصلحت من در آن است نپردازم، و اگر مرا به بندگانت واگذارى
روى درهم كشند، و اگر به اقوامم حوالت دهى محرومم سازند، و اگر عطا كنند
عطايى اندك و پردردسر دهند، و بر من منّت بسيار گذارند، و بيش از حد نكوهشم نمايند،
پس اى خداوند، به فضلت بى‏نيازم كن، و به بزرگيت مرتبه‏ام بلند گردان، و به عطاى گسترده‏ات
دستم را گشاده ساز، و به رحمتت در كلّ امور كفايتم كن. بارخدايا بر محمد و آلش درود "

صحیف سجادیه-دعای ۲۲

نصیحتی با خویشتن

madamin82 — Thu, 29 May 2008 12:45:18 GMT

با خود صادق باش به زبان خود سخن بگو نه با الفاظ وام گرفته از دیگران.درست همان طور که نمی توانی با صدای دیگری ترانه بخوانی نباید از آن چه با تجربه ی خویش نیاموخته ای سخن بگویی.

جی.پی.وسوانی

کسی که دارای زندگی ساده و طبیعی است هیچ گاه دچار فقر نمی شود.او به هر آنچه دارد خرسند است.اما کسی که زندگی پپیچیده و تصنعی دارد هیچ گاه به اندازه کافی غنی نمی شود.پیوسته بیشتر و بیشتر می خواهد.

جی.پی.وسوانی